Historia 
| Historia |
|
|
HistoriaPrawa miejskie od 1969 r. Pocz±tki ¿ycia i dzia³alno¶ci cz³owieka na terenie Ma³omic siêgaj± czasów sprzed naszej ery. Hipotezê tê potwierdza znalezisko archeologiczne z 1926 roku – kamienna siekiera pochodz±ca z m³odej epoki kamiennej. Okres kultury ³u¿yckiej na obszarze dzisiejszej gminy Ma³omice to pierwszy udowodniony okres osadniczy. Drugi okres osadniczy przypad³ na czasy piastowskie i by³ zwi±zany z plemieniem Bobrzan. Materia³ archeologiczny wskazuje, ¿e pocz±tek osady mo¿na datowaæ na VI w. p.n.e. W po³owie pierwszego tysi±clecia p.n.e. tereny województwa zielonogórskiego (lubuskiego)znajdowa³y siê pod silnym wp³ywem kultury Celtów. Nastêpny okres do oko³o IV w. n.e. charakteryzowa³ siê ekspansj± imperium rzymskiego. Najstarsza nazwa Ma³omic (Ma³ynicz) zosta³a wymieniona w ho³dzie lennym z³o¿onym w 1329 roku przez ksiêcia ¿agañskiego Henryka IV królowi czeskiemu we Wroc³awiu. Pod koniec lat 30 XVI w. Ma³omice sta³y siê w³asno¶ci± feuda³a – ¶l±sko-³u¿yckiego – Fabiana von Schoenaicka. On to prawdopodobnie w 1572 roku nada³ Ma³omicom ograniczone prawa miejskie. Rozwój Ma³omic znacznie przy¶pieszy³o przyznanie im statusu osady targowej. Schoenaick zezwoli³ na zawi±zanie cechów rzemie¶lniczych maj±cych prawo powo³ywania swych przedstawicieli do rady miejskiej. Rozwinê³y siê wówczas kowalstwo i garncarstwo – podwaliny pó¼niejszego rozwoju przemys³u metalurgicznego i ceramicznego. W 1766 r. w³a¶cicielem Ma³omic zosta³ ród von Dohnów, z którym s± zwi±zane pocz±tki hutnictwa w miasteczku. Piece hutnicze pracowa³y tu ju¿ w 1801 r. Fabian von Dohna manufakturê ¿elaza nazwa³ "Marienhütte" (huta "Maria") na cze¶æ swojej ¿ony Marii Amalii. Huta, dziêki zamówieniom cesarskiej armii, rozros³a siê do kluczowego w tej bran¿y na ¦l±sku zak³adu przemys³owego. Wi±¿e siê z ni± tragiczna w skutkach historia z okresu wojen napoleoñskich. Ówczesny w³a¶ciciel Ma³omic, Fabian von Dohna, kaza³ wytopiæ, w tajemnicy przed Francuzami, znaczn± ilo¶æ kul armatnich dla armii pruskiej. Kiedy sprawa wysz³a na jaw, komando francuskie spali³o w odwet wspania³y, góruj±cy nad miastem, barokowy pa³ac von Dohnów. Pa³ac odbudowany w po³owie stulecia, zosta³ zniszczony w czasie ostatniej wojny. W XIX w. nast±pi³o o¿ywienie ¿ycia gospodarczego. W Ma³omicach rozwija³ siê przemys³ metalurgiczny opieraj±cy siê o miejscowe zasoby rudy darniowej. Od powstania a¿ do upadku Rzeszy Niemieckiej przemys³ nastawiony by³ wy³±cznie na produkcjê zbrojeniow±. W 1898 roku uruchomiono fabrykê naczyñ, dzi¶ POLMETAL Fabryka Wyrobów Blaszanych S.A. W czasie I wojny ¶wiatowej Ma³omice by³y z dala od walk. Uczestniczy³y w nich poprzez swoj± produkcjê zbrojeniow±. Po zakoñczeniu wojny huta zosta³a zamkniêta na parê lat, ponownie uruchomiona w celu produkcji samolotów po doj¶ciu Hitlera do w³adzy. W latach miêdzywojennych Ma³omice rozbudowano w czê¶ci zachodniej. W latach 1928-1929 wybudowano ko¶ció³ katolicki i kino. Przed wybuchem II wojny ¶wiatowej oddano do u¿ytku stadion sportowy z basenem. Od wrze¶nia 1944 do stycznia 1945 r. w Ma³omicach istnia³ obóz jeñców przywiezionych tu z powstañczej Warszawy. 14 lutego 1945 r. Ma³omice zosta³y wyzwolone w wyniku dzia³añ wojsk 13 Armii Frontu Ukraiñskiego. Po wojnie przyjêto polsk± nazwê Ma³omice od zniemczonej Mallmitz. W 1959 roku Ma³omice uzyska³y status osiedla, by po dziesiêciu latach otrzymaæ prawa miejskie. Tekst udostêpniany na licencji GNU Free Documentation License; zezwala siê na kopiowanie tekstu w ca³o¶ci oraz wykorzystywanie w dowolnych celach. Autorem jest spo³eczno¶æ Wikipedii. Tekst oryginalny |
